Unfold: temporal portraits

Posted on

De grens tussen performance en authenticiteit vervaagt, mede door de komst van het internet en de openheid van onze cultuur. Het verschil tussen de manier waarop iemand zich representeert en de manier waarop iemand zichzelf en anderen beschouwt raakt met elkaar verweven. Dit is een probleem omdat dit het moeilijk maakt om onszelf en anderen te begrijpen. Om met elkaar samen te leven, is het van belang om de beweegredenen van de ander te begrijpen. Het beeld dat iemand van zichzelf schept, strookt vaak met de manier waarop iemand zichzelf ziet. Het vormt een probleem wanneer dit beeld en de verwachtingen hiervan invloed uitoefenen op het handelen en denken.

Om grip te krijgen op wanneer iets authentiek is en wanneer performance, heb ik deze grens opgezocht en proberen te duiden. Geïnspireerd door de pinholecamera, waarbij een lange belichting nodig is, heb ik mensen 10 minuten lang geportretteerd met zowel een pinholecamera als een videocamera. Mijn hypothese hierbij was dat je een eerlijker beeld van iemand krijgt wanneer je ze langer dan 1/60e seconde belicht. Men zal zijn pose verliezen en de authentieke zelf zou tevoorschijn komen. Ik heb ze geïsoleerd en uit hun normale context gehaald door ze 10 minuten lang alleen te laten met zichzelf en niets anders dan zichzelf, waardoor een introspectief moment mogelijk wordt. Je bent immers jezelf wanneer je alleen bent en niemand kijkt. Tegelijkertijd voelen ze zich bekeken door het oog van de camera, waardoor ze geneigd zijn een houding aan te nemen.

expo1

In de portretten, die zich bevinden tussen foto en video, wordt de verwevenheid van authenticiteit en performance, de afwisseling tussen het naar binnen en naar buiten keren, zichtbaar. In plaats van uiterlijke vertoning tonen deze beelden een innerlijke wereld die ongrijpbaar en ondefinieerbaar is. Onderstaand een aantal fragmenten.